رییس جمهور! مهاجرت مهاجرین معلول بیکاری در کشور است

چندی قبل رییس جمهور کشور الحاج محمد اشرف غنی اظهار نموده بود که با مهاجرین هیچ نوع همدردی ندارد. این اظهارات وی در حالی صورت میگیرد که مردم علت مهاجرت شان را نتیجه نبود امنیت جانی و مالی و بیکاری عنوان میکند. در گیر و دار مهاجرت ها و تشویق به ماندن و آبادی وطن نکاتی قابل تامل است که کوشش میشود درین مقاله حق آن ادا شود. پدیده مهاجرت پدیده امروز نیست و مهاجرت افغانستانیها هم از امروز شروع نشده است بلکه مهاجرت روندی است که عجین با خلقت انسان بوده و اولین مرحله زندگی انسان ها مرحله شکار و کوچ نشینی بوده است. بعد از آن که انسان کشت گری را یاد گرفتند و به زراعت پرداختند انسان ها به یک سرزمین خاص که قابلیت کشت و زرع را داشتند مسکن گزین شد و بعد پیشه های حرفه ای دیگر نیز در سکنی گزینی انسان ها در محل مشخصی رول مهمی را بازی کرد که باعث ساختن شهر ها و زندگی شهری شد. با وجودی که انسانها به مسکن گزینی در محل خاص رو آوردند ولی این سکنی گزینی به طور ثابت نبود بلکه مهاجرت از یک سرزمین نسبتا بی حاصل به سرزمینی با زمین های بهتر، مهاجرت در اثر حوادث طبیعی، فراری دادن ساکنان اصلی یک سرزمین توسط اشخاص و اقوام زورمند و مهاجرت از روستا به شهر ادامه یافت تا اینکه مهاجرت یک پدیده جدایی ناپذیر انسانها پذیرفته شد. افغانستان نیز از زمان تاسیس آن از زمان احمدشاه ابدالی تا امروز شاهد حوادث گوناگونی بوده که گهگاهی مهاجرت ها را در پی داشته است که میتوان از فراری دادن قوم خاصی توسط عبدالرحمن، از مهاجرت مردم در زمان جنگ های داخلی در دهه شصت و هفتاد و در دوران طالبان یاد کرد. با شکل گیری حکومت انتقالی، مردمی خسته از تهدیدها، تحقیرهای کشورهای خارجی به خصوص کشورهای همسایه دوباره سیل آسا به وطن برگشتند. وقتی به وطن برگشتند جز انسان های معیوب و روانی، ویرانه های خانه های شان، خرابه های مکاتب و مساجد، زمین های ویران و بی حاصل که مرمی های بسیار چون باران بر آن باریده بودند، ندیدند. چشم به دولت و سازمان ملل بودند تا امنیت کشور تامین شود، فرصت های شغلی مهیا گردد و آنان بتواند بدور از توهین و تحقیر در کشور خودش با غرور، سربلند، مفتخر و در کنار خانواده های شان زندگی کنند، فرزندان شان را به مکتب بفرستند و خود به کار بپردازند . ولی متاسفانه مقصود حاصل نشده دورباره راهی کشورهای خارجی شدند. تجارب تاریخی، تحقیقات دانشمندان و اظهارات مهاجرین بیانگر آن است که عوامل مهاجرت اوضاع نابسامان چون نبود امنیت، بی کاری و ... است و هیچ گاهی کسی وطن، خانه و کاشانه خود را ترک نمیکند مگر اینکه مجبور شود. به طور نمونه به سخنان یکی از مهاجرین که در رد رییس جمهور که گفته بود زندگی ایدال که مردم میخواهند در غرب و اروپا نیست گفته بود، اگر در اینجا زندگی نیست حداقل ماین، انتحار و انفجار نیست، اشاره کرد. اگر رییس جمهور میخواهد مهاجرین را از مهاجرت بازدارد باید به اوضاع داخلی کشور توجه نموده، امنیت مردم را تامین و فرصت های شغلی را مهیا سازد. اگر ما همه روزه شاهد انتحار و انفجار و بدتر از آن نبود فرصت های شغلی که به طور نامریی از مردم قربانی میگیرد، باشیم؛ نباید انتظار داشت که مردم درین ویرانکده که از زمین و هوای آن خون، خواری و ذلت میبارد، بنشیند. مردم هیچ راهی ندارد جز اینکه بمیرند یا راه مهاجرت در پیش گیرند و یقینا که راه ثانی بهتر به نظر میرسد. مردم از نبود فرصت های شغلی به ستوه آمده اند که به طور نمونه از اعتراض مدنی کارگران ولایت بامیان در روز جهانی کارگر، آتش زدن کاپی اسناد تحصیلی جوانان تحصیل کرده و... به عنوان نمونه یاد آور شد. اعتراضات مردم باید جدی گرفته شود وگرنه مردم افغانستان میتوانند هم چون فعالان زدنی (کارگران بن لادن ) موتر های دولتی را به آتش کشیده و شهر مکه که مامن مسلمین و محل حرام است، را ناامن بسازد. در اخیر به طور خلاصه گفته میتوانم که در افغانستان فرصت های شغلی موجود بوده و خود رییس جمهور خوب بر این واقف است که در طرح های انتخاباتی خویش تمام فرصت ها را نکته به نکته یاد آور شده است و هیچ بهانه ی برای کم کاری های شان ندارد. از سردمداران حکومت وحدت ملی در راس رییس جمهور کشور خواهانم که فرصت های شغلی را برای هم وطنان شان آماده سازد تا باشد که مردم دست از مهاجرت به اروپا و سایر کشور ها دست بردارند. جناب رییس جمهور! ایجاد فرصت های شغلی ضرورت وطن، خواست ما و وعده شماست.

مقالات جامعه شناسی...